Fotoreportage  Macallan 

De entree van de distilleerderij is al fraai met informatie over de volumes op de buizen: 1 miljoen liter water per dag, 150.000 liter koud proceswater per dag, 750 liter new make spirit per beladen spirit still.

Bij binnenkomst in het ''oude'' distilleerderijgebouw staan de grondstoffen vermeld aan de muur. Lange tijd werd Golden Promise gerst gebruikt, maar tegenwoordig geeft men de voorkeur aan andere varianten met een hogere alcohol opbrengst. Ook is er aandacht voor het malen van de gemoute gerst in grist, flour en husk.

Macallan heeft al heel lang geen eigen maltings meer (gesloten in 1968) en koopt dus net als de meeste distilleerderijen de gemoute gerst in volgens hun eigen specificatie.

De Mash Tun oogt industrieel met een fraai koperen deksel. Proceswater voor de malt whisky bereiding wordt opgepompt uit de grond en is oorsponkelijk afkomstig uit de rivier Spey en door verschillende grondlagen gefilterd. Het koelwater komt direct uit de Spey. want de rivier stroomt zo'n 50 meter onder de rots waar de distilleerderij op staat (infobron Robin Brilleman: Schotse Malt Whisky 2005).

We beginnen de rondleiding bij de mash tun. Op de achtergrond zijn de houten washbacks ook zichtbaar. Er zijn ook RVS washbacks in een andere ruimte.

De 6 houten washbacks. Dit gaat dus eind 2018 allemaal in de mottenballen? Het ziet er allemaal nog zo mooi uit, maar het bedrijf zet vol in op de nieuwe distilleerderij.

De kleine lage stills zijn karakteristiek voor Macallan. De distilleerderij telt 7 wash stills (capaciteit van 12.750 liter) en 14 spirit stills (capaciteit van 3900 liter). Ook de nieuwe distilleerderij zal zich aan deze kleine maten houden om dezelfde stijl spirit te maken. Alleen staan er in de nieuwbouw 36 (12 wash stills en 24 spirit stills)!!

De stills vanuit een andere hoek.

Dan gaan we naar de ruimte met info over de vaten. Eerst een video over de geschiedenis van boom tot vat.

Dan de verschillende stadia van voorbereiding van de vaten

De gids geeft een goede uitleg over de verschillende vatsoorten en maten in gebruik bij Macallan, de branding en de vulling met oloroso sherry.

Er staan ook voorbeelden en aan een aantal vatsoorten kunnen we ook ruiken. Interessant en groot verschil tussen ex-sherryvaten van Europees of Amerikaans eiken.

Maar daar blijft het niet bij: er is ook een compleet geurenlaboratorium voor de bezoekers.

De meest voorkomende geuromschrijvingen staan extracten van en je mag de glaasjes optillen en ruiken.

In deze referenties zijn de geuren wel heel erg krachtig en overdadig. Eens kijken of we die geuren later ook in de whisky terug gaan vinden. De Oscuro die we mochten ruiken en proeven voor de rondleiding was in ieder geval heel veel subtieler dan deze geurmonolieten.

Tot slot moet deze display de verschillende kleuren voorstellen die de whisky kan hebben als het uit het vat komt. Misschien wat te dik aangezet om het gebruik van karamel toe te lichten, maar de diversiteit aan kleuren wordt goed uitgelegd. De gids vertelt dat deze expositie waarschijnlijk niet in deze vorm terugkeert in het bezoekerscentrum van de nieuwe distilleerderij.