Fotoreportage  Longmorn Distilleerderij 

Vanaf de weg is de Longmorn distilleerderij te zien en niet te missen door de letters op het dak van het warehouse.

Op een luchtfoto die via internet te vinden is krijg je een beter overzicht van het terrein.

Entree van de Longmorn distilleerderij. We krijgen een hartelijke ontvangst door de brand manager van Pernod Ricard en een kort overzicht van de geschiedenis van de Longmorn distilleerderij. De geschiedenis start met de markante persoon John Duff (1842). John was distillery manager geweest bij Glendronach. Hij bouwde vervolgens de Glenlossie distilleerderij in 1876 en opereerde deze geruime tijd als manager. Na twee mislukte avonturen om soortgelijke whisky distilleerderijen op te zetten in Kaapstad en in de USA keerde hij in 1892 terug naar Schotland. Hij werd manager van de Bon Accord distilleerderij en handelaar in wijn en spirits. Een jaar later richten John Duff en partners de Longmorn Distillery Company Ltd. op en bouwen de Longmorn distilleerderij langs de weg van Elgin naar Rothes. De whisky uit de 4 stills is al snel zo populair bij blenders dat John Duff zijn partners in 1897 uitkoopt en volledig eigenaar van Longmorn wordt. John bouwt in hetzelfde jaar ook nog een tweede distilleerderij pal naast de bestaande met een grotere moutvloer: Benriach. De timing van deze actie blijkt erg slecht, want in 1898 start de grote recessie in de whisky industrie. Duff moet zijn aandelen verkopen aan de blenders en wordt in 1909 failliet verklaard. De uitstekende kwaliteit whisky van Longmorn bleef echter zeer gewild bij blenders en verschillende bedrijven wilden Longmorn begin 20e eeuw overnemen. Uiteindelijk werd het Hill, Thomson & Co die veel zaken doen met James Grant. Longmorn-Glenlivet wordt onder meer in Queen Anne, Dewar's en VAT69 gebruikt. In 1920 werkt er een bijzondere tijdelijke werknemer bij de "Longmorn Grants" om het vak te leren: Masataka Taketsuru uit Japan. Hij wordt een paar jaar later de oprichter van Nikka en de stills van hun Japanse distilleerderijen Yoichi en Sendai zijn gebaseerd op die van Longmorn.

In 1970 volgt een verdere samenwerking met een andere familie Grant van de distilleerderij Glenlivet en gaat het totale bedrijf Glenlivet Distillers Ltd. heten. In 1970 worden ook de eigen maltings van Longmorn gestopt en levert buurman Benriach voortaan de malt van hun grotere moutvloeren. In 1972 wordt het aantal stills uitgebreid van 4 naar 6 en de spirit stills krijgen stoomverhitting. In 1974 volgt nogmaals een uitbreiding naar 8 stills. Vrijwel alle output van Longmorn gaat naar blended whisky en de zeldzame single malt edities komen van onafhankelijke bottelaars zoals Gordon & MacPhail. Na de dood van Captain Bill Smith Grant in 1975 neemt het Canadese bedrijf Seagram in 1978 Glenlivet Distillers Ltd. over. Seagram doet meerdere overnames in Schotland en registreren het Schotse whisky deel van hun portfolio onder de naam Chivas Brothers. Pas in de jaren 80 komt de Longmorn als 15 jaar oude single malt botteling van de eigenaar op de markt. In 1994 worden ook de 4 wash stills van Longmorn omgebouwd naar stoomverwarming en in 1995 worden de Oregon houten washbacks vervangen door roestvrij staal.

In 1990 was Seagram onder leiding van Samuel Bronfman en later zijn zoon Edgar uitgegroeid tot de grootste eigenaar van alcoholische merken wereldwijd en de familie bezat tevens grote belangen in de olie en chemie industrie. De zoon van Edgar Bronfman, Edgar Jr., werd in 1994 de CEO en ging enorme investeringen doen in de film en televisie industrie. Onder andere werden MCA, Universal Pictures met themaparken, Polygram en Deutsche Grammophon aangekocht. Zij betaalden de aankopen met hun Dupont aandelen, die goed waren voor 70% van de cashflow van Seagram, en sloten ook nog leningen af. Het bleek een slechte investering te zijn en in 2000 stortte het bedrijf in. Het Franse Vivendi nam de entertainment tak weer over en Diageo en Pernod Ricard verdeelden de wijn en whisky assets. In 2000 neemt Pernod Ricard het Chivas Brothers portfolio over van Seagram. Een nieuwe verpakking van de 15 jaar oude Longmorn Single Malt wordt gelanceeerd en dit is 1 van Nico's favoriete huismerken.

We krijgen een rondleiding door de distilleerderij. De oude stoommachine waarmee de distilleerderij vroeger werd aangedreven is nog aanwezig. De 8 stills van Longmorn produceren ongeveer 3.2 miljoen liter per jaar. De meeste output is nog steeds bestemd voor blended whisky.

De spirit safe van Longmorn is wel een lust voor het oog. Na de vrij moderne mashtun, RVS washbacks en stills oogt dit door de opschriften wel heel klassiek.

De moeite waard om even bij stil te staan.

Langs de stills lopen we terug naar de masterclass door de brand manager. Zij doet haar best alle veranderingen die sinds de jaren 70 hebben plaatsgevonden te kwalificeren als vrij onbelangrijk voor de smaak. De geluksvogels die het distillaat van Longmorn uit de jaren 60 en 70 kennen weten echter wel beter. Er is wel degelijk smaakverschil na het stoppen van de maltings, verandering van de gistcultuur, roestvrij stalen in plaats van houten washbacks en de verwarming van de stills met stoomspiralen in plaats van direct vuur. Ondanks dat blijft ook de moderne Longmorn inderdaad wel een prachtige whisky.

De masterclass bestaat uit: new make spirit, 2 samples uit een bourbon barrel en een hogshead van 8 jaar oud, de algemeen verkrijgbare 15 jaar oude versie, een speciale editie van 17 jaar in halve liter flesjes en als grote finale een vatsample uit 1969. De new make spirit is niet te drinken, maar wel verrassend fruitig. De 8 jaar jonge Longmorns scoren nog niet hoog bij Nico, maar het bourbon vat smaakt al wel een stuk voller dan de hogshead. De 15 jaar oude is weer een solide 87 punten. Die 1969 is natuurlijk de topper met 91 punten, maar helaas niet te koop. Ondanks dat de score maar 1 puntje meer is dan de bekende 15 jaar oude neemt Nico wel de speciale editie mee:
Longmorn 17Y, 55.1%, 1987-2004, Chivas Brothers Cask Strength Edition, Non Chill-Filtered Single Speyside Malt Whisky, Batch No. LM 17 002